•••• ولی افسوس او هرگز نمی داند ••••

نفسم می گیرد، در هوایی که نفس های تو نیست...!

              بیتابم...! افسوس که نمیشه چیزی رو باهات قسمت کرد...!


سلام...

گاهگاهی که دلم می گیرد...گمان می کنم که در اوج احساسم...

چندان که هرگز هیچ وقت این بلندای شکستن را قبلا تجربه نکرده ام...

و آنقدر حرفها هست برای گفتن که نمیدانم از کجایش بگویم...

شاید اگر او که دوستش داشتم بود...هرگز حجم ناگفته هایم چنین سنگین نمی ماند...

از چه بگویم؟

از خدایی که معنای عجیبش را چندان دوست دارم که هیچ بودنی را لطیف تر از او احساس نکرده ام....

و گاه گاهی چنان دوستش دارم که گویی  سنگینی بغض این دوست داشتن می خواهد حنجره ام را

پاره کند....

و ای کاش میشد هر زمان که به چنین حسی می رسم مشتی از آن را برای روزهای بی خدایی ام

نگهدارم تا هرگز فراموش نکنم که چنین خدایی دارم...

و یا وقتی از خدا برایت می گویم نشانت دهم تا دلت را بلرزاند و بغضت را بفشارد...

افسوس...

که این افسوس چنان بر دلم سنگینی می کند که نمی دانی!

افسوس که نمی دانی....و گاه گاهی هم نمی گذاری من بدانم...!!!

هرگز هیچ کافری را چنین ندیده ام که با دلم و خدایم چنین کند...!!!

افسوس که جنس دل من و تو یکی نیست...و این یعنی همه چیز...!!!

و کافرانی چون تو فرصت بودن با آنها که دوستم داشتند را از من گرفتند...

آری جانم فدایت قصه این است که من چنین دلتنگم...!

خسته ام از این دنیا...از این دورنگیها...

از تو...از خویش...از همه کس جز او...او که جز او دیگر معبودی ندارم...!

و اگر بدانی چه نیستی لطیفی است اینجای هستی که ایستاده ام...

این روزها که به پشت سرم نگاهی می اندازم زیبایی لحظه لحظه های عشق  خدایی که مرا اینگونه

می خواست ته دلم را چنگ میزند...

خاطره...خاطره...خاطره...!

فقط ای کاش توانش را داشتم تا وقتی چشمانم را می بندم نقش آفرینی شان چشمانم را تر نکند...

عجب نیست زمانی که در درک خویش و در درک خدای خویش جامانده ام در درک تو وامانده باشم ...

چقدر غریب است این دنیا و چقدر قریب است پروردگار این دنیا...!!!

از درک تو تنها چیزی که به یاد دارم پل شکسته ای است تا خدا...

که گمان می کردم برای رسیدنت تنها یک معجزه کافی است...

اما معجزه چیز کمی نبود و من نمیدانستم که برای وقوع یک معجزه دل لازم است...دل!

داشتی...!؟شک دارم...تقصیر تو نیست شک سلاح شیطان است...!

ای پل شکسته یه روزی فکر می کردم راز رسیدنت به خدا اطمینان من است...

به امید آنکه توان ساختنت را دارم به سرزمین وجودت پا نهادم...

اما وقتی به مرز شکستنات رسیدم پاهام لغزید...زودتر از اونچه خودمم تصور کنم از تو بر خاک افتادم....!

و از ترس در خاک غرق شدن کسی را محکم گرفتم که حتی شوقی واسه شناختنش نداشتم...!

شوق...شوق همه ی زندگیه....همه ی بهانه ی دویدنه...خطر کردنه!

بی شوق نمیشه دوید...با شوق نمیشه ایستاد....!!!!

چیه؟چرا با تعجب نگام می کنی؟فهمیدنش که کاری نداره...

مگه تا حالا ترمز نبریدی؟!؟!

                                                      وچنان بیتابم.....(ف.ی)